luty28

Lelek kozodój

dodano: 28 lutego 2010 przez sylciar


Gatunek pod ochroną
Lelek – trudny do dostrzeżenia dzięki maskującemu upierzeniu
Lelek, jako ptak nocny, dzień spędza w ukryciu

Lelek (lelek kozodój) (Caprimulgus europaeus) – gatunek niewielkiego ptaka nocnego z rodziny lelkowatych, zamieszkujący Europę (bez północnej części Półwyspu Skandynawskiego), południowo-zachodnią Azję aż po Indie oraz północno-zachodnią Afrykę. Zimuje w południowej i środkowej Afryce. Wędrowny, przeloty w kwietniu – maju i sierpniu – październiku.

Cechy gatunku  Dziób delikatny i płaski w formie paszczy sięgającej poza oko, otoczony sztywnymi piórami. Pióra okrywowe podobne do sowich. Ubarwienie: wierzch ciała szarobrunatny o czarnym i brunatnym podłużnym pręgowaniu oraz plamach w tych samych barwach. Szara, pokryta plamami pierś, brązowy spód o brunatnym poprzecznym prążkowaniu. Lotki brunatne, pokryte jaśniejszymi plamami. Trzy pierwsze lotki z dużymi białymi plamami. Na szarych sterówkach poprzeczne brunatne prążkowanie. Wymiary średnie  dł. ciała do 27 cm[3] rozpiętość skrzydeł 52-55 cm masa ciała ok. 80 g Biotop  Suche bory sosnowe w pobliżu łąk, pól i polan. Gniazdo  Nie buduje gniazda, jaja składa na ziemi (piasku, wrzosowisku, mchu lub żwirze). Niepokojony może przenieść jaja o kilka metrów. Jaja  W ciągu roku wyprowadza dwa lęgi, składając w maju i lipcu po 2 jaja. Są one mlecznobiałe w szare i brązowe plamy. Wysiadywanie  Jaja wysiadywane są przez oboje rodziców przez 17 do 18 dni[3]. Pisklęta po kilku dniach biegają po ziemi, po 15-20 dniach zaczynają latać[3], a po 3 tygodniach się usamodzielniają. Pożywienie  Owady chwytane w locie[3], głównie ćmy i chrząszcze. Poluje o zmierzchu i świcie. Ochrona  Objęty ochroną gatunkową ścisłą. Lelek w kulturze  Nazwa gatunkowa nawiązuje do ludowych wierzeń, według których lelki nocami przylatywały do stad kóz i piły ich mleko z wymion[potrzebne źródło]. W wierzeniach słowiańskich lelek kozodój, podobnie jak bocian, był uważany za ptaka który przynosi z Wyraju dusze mające się ponownie wcielić, bądź też jako zoomorficzne wyobrażenie samych dusz[4]. Lelki spełniały także ważną rolę w opowiadaniu Howarda Phillipsa Lovecrafta pod tytułem Koszmar w Dunwich (The Dunwich Horror), gdzie masowo zbierały się w pobliżu domu umierającego człowieka, zrównując swój śpiew z oddechem konającego. Gdy tuż po śmierci odleciały, oznaczało to, iż nie zdobyły nowej duszy, a gdy hałasowały i śpiewały do samego rana, znaczyło to, że udało im się ją porwać. Motyw lelków kozodojów na tle wierzeń Słowian wykorzystał pisarz Andrzej Sapkowski w swej Sadze o wiedźminie




Dodaj do:


Komentarze mogą dodawać tylko zalogowani użytkownicy - zaloguj się lub załóż konto


Odpowiedzi moga dodawać tylko zalogowani użytkownicy - zaloguj się lub załóż konto


Nie ma jeszcze komentarzy - wyraź swoją opinię jako pierwszy